Badak Api
«Ναι, το όνομά μου είναι Κακίας και πολύ χαίρομαι γι’ αυτό.»
Κανείς δεν τόλμησε να φέρει αντίρρηση· τον άφησαν στην ησυχία του.
Το ημερολόγιο έδειχνε Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 1979.
Ήταν οι πρώτες του στιγμές στο νηπιαγωγείο.
Οι γονείς του είχαν δοκιμάσει να τον αφήσουν στον παιδικό σταθμό έναν χρόνο νωρίτερα, αλλά αυτό ήταν αδύνατον. Δεν σταμάτησε ούτε λεπτό να κλαίει εκείνη την πρώτη μέρα. Οι υπεύθυνοι ήταν κατηγορηματικοί: δεν είναι ακόμη έτοιμος. Ας πάει κατευθείαν του χρόνου στο νηπιαγωγείο.
Το πρωινό άρχισε να κυλά βασανιστικά αργά.
Διάφορα παιχνίδια για μωρά βρίσκονταν στο πάτωμα.
Τι να τα κάνει;
Στο σπίτι είχε lego, δώρο από το εξωτερικό, και ήδη έφτιαχνε τα πρώτα του σπιτάκια με κανονικούς χώρους: καθιστικό, κουζίνα, υπνοδωμάτια.
Τι ωραία που υπήρχαν αυτά τα μεγάλα παράθυρα και μπορούσε να βλέπει τη μικρή αυλή, περιστοιχισμένη από φυλλοβόλα δέντρα. Υπήρχαν μεγάλα παρτέρια με κόκκινες τριανταφυλλιές, ανθισμένες, που χάριζαν μια παράξενη ομορφιά στον ανοιχτό αλλά προφυλαγμένο από τα αδιάκριτα μάτια των περαστικών χώρο.
Ευτυχώς, κάποια στιγμή, η κυρία τους είπε ότι μπορούν να παίξουν στην αυλή.
Ήταν το πρώτο διάλειμμα. Τι ωραία!
Η αυλή γέμισε χαρά και γέλια. Δεν κράτησε όμως για πολύ. Σύντομα έπρεπε να περάσουν ξανά μέσα στην αίθουσα.
«Όχι, εγώ δεν θα μπω μέσα», είπε ο Κακίας. «Δεν μου αρέσει εκεί μέσα. Προτιμώ να μείνω έξω. Δεν θα γίνω ποτέ σαν κι εσάς».
Η κυρία του δεν διαφώνησε. Ήταν ανοιχτό μυαλό. Αποφάσισε να τον αφήσει. Κάποια στιγμή θα περνούσε μέσα κι αυτός. Το είχε ξαναδεί αυτό στην καριέρα της. Εξάλλου, την είχαν ενημερώσει πως με το συγκεκριμένο νήπιο έπρεπε να είναι ελαστική στην αρχή, μέχρι να προσαρμοστεί.
Όλη την υπόλοιπη μέρα, μέχρι να σχολάσουν, την πέρασε στην αυλή. Και τι δεν έκανε. Κυλίστηκε στο χώμα. Έσκαψε με τα χέρια του. Παρατηρούσε τα φύλλα των δέντρων· τα νεύρα τους έμοιαζαν με τις φλέβες των ανθρώπινων χεριών.
Του έκανε εντύπωση το ποτιστήρι κάτω από τη βρύση της αυλής. Το γέμισε με νερό και πότισε τα τριαντάφυλλα. Κρίμα να μαραθούν, σκέφτηκε· τόσο όμορφα που είναι. Έπειτα έκοψε μερικά, τα ακούμπησε μαλακά στο περβάζι· θα τα έδινε στη μητέρα του όταν σχολούσαν.
Οι επόμενες μέρες πέρασαν κάπως έτσι.
Ο Κακίας καθόταν στην αίθουσα μέχρι το πρώτο διάλειμμα. Μετά έμενε έξω, στην αυλή, μέχρι το τέλος της σχολικής ημέρας.
Η κυρία του τον επόπτευε διακριτικά.
Δεν έμεινε για πολύ μόνος. Τη δεύτερη μέρα, άλλο ένα αγοράκι αποφάσισε να μείνει έξω. Την επόμενη εβδομάδα η παρέα μεγάλωσε· τα παιδιά έγιναν τρία. Δύο αγόρια κι ένα κορίτσι.
Τι αξέχαστες στιγμές έζησαν εκείνες τις μέρες.
Η αδυναμία τους ήταν τα τριαντάφυλλα. Τα χέρια τους είχαν ήδη γεμίσει γρατσουνιές από τα αγκάθια των λεπτών κορμών των λουλουδιών. Άρχισαν να παίζουν το «μ’ αγαπά, δεν μ’ αγαπά». Τα πρόσωπα που έβαζαν στο μυαλό τους ήταν οι γονείς τους. Κάποιες φορές τους αγαπούσαν. Κάποιες άλλες, όχι.
Όταν όμως το πλήθος των λουλουδιών άρχισε να μειώνεται δραματικά, η κυρία τους δεν τους επέτρεψε πλέον να κόβουν άλλα. Έκαναν μια συμφωνία. Θα μπορούσαν να μένουν έξω, υπό έναν όρο: να μην κόψουν άλλα τριαντάφυλλα.
Το δαιμόνιο μυαλό τους, όμως, σκαρφίστηκε κάτι άλλο.
Είχαν ήδη μάθει να σπάνε τα αγκάθια για να μη γρατσουνιούνται. Έβαζαν δύναμη με τον αντίχειρα και τον δείκτη στη βάση τους και τα έσπρωχναν στο πλάι· έσπαγαν. Άρχισαν να κάνουν συλλογή από αγκάθια. Ύστερα, διαγωνισμούς: ποιος είχε το μεγαλύτερο, το πιο μυτερό.
Κάποια στιγμή, ένα από τα παιδιά κόλλησε με σάλιο ένα αγκάθι στη μύτη του.
«Είμαι ρινόκερος», φώναξε.
Όλοι έβαλαν τα γέλια. Σε λίγο, η αυλή είχε γίνει ζωολογικός κήπος· φιλοξενούσε τρεις ρινόκερους. Κάποιοι είχαν δύο κέρατα, κάποιοι ένα. Άρχισαν να μιμούνται τους ρινόκερους και να μπουσουλούν, σαν να είχαν τέσσερα πόδια.
Ένα θεατρικό έργο, γραμμένο είκοσι χρόνια νωρίτερα, άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά, με ανεστραμμένους ρόλους. Γιατί, παρότι ο ρινόκερος φαντάζει απειλητικός λόγω του όγκου και της δύναμής του, στην πραγματικότητα είναι από τα πιο άκακα ζώα.
Κάπως έτσι πρέπει να σκεφτόταν και ο τραγικός ποιητής, όταν έγραφε το αποχαιρετιστήριο σημείωμά του στον «Ουράνιο Κήπο», όχι μακριά από το σημείο όπου βρίσκονταν τα παιδιά. Αναφέρονταν σε ανθρώπους που πέρασαν και δεν έβλεπαν κανένα ιδανικό στη ζωή τους, έμειναν πάντα έρμαια των δισταγμών τους ή θεώρησαν την ύπαρξή τους παιχνίδι χωρίς ουσία.
Προς το τέλος Σεπτεμβρίου, ενώ τα παιδιά συνέχιζαν το παιχνίδι τους, ο καιρός δεν ακολούθησε τον κανόνα. Η ζέστη ήταν ανυπόφορη, λες και ήταν μέσα Αυγούστου. Οι μικροί φίλοι, έξω στην αυλή, δεν τη βίωναν τόσο έντονα· τα δέντρα και τα φυτά δημιουργούσαν ένα μικρόκλιμα που έριχνε τη θερμοκρασία, τουλάχιστον τρεις βαθμούς, σε σχέση με τους ανοιχτούς χώρους της πόλης.
Για το εσωτερικό της αίθουσας δεν το συζητάμε. Λειτουργούσε σαν θερμοκήπιο, με όλα αυτά τα μεγάλα παράθυρα.
Κάποια στιγμή, στην ατμόσφαιρα μύρισε καμένο.
Οι ρινόκεροι ανησύχησαν. Άρχισαν να ερευνούν την αυλή, σπιθαμή προς σπιθαμή, να δουν από πού ερχόταν η οσμή. Το κορίτσι είδε πίσω από τον κορμό ενός δέντρου να σιγοκαίει μια φωτιά. Καύσιμη ύλη: ξερά χόρτα.
Τα παιδιά αντέδρασαν ακαριαία, πριν καταλάβει η κυρία τους τι συμβαίνει. Γέμισαν το ποτιστήρι δίπλα στη βρύση και έσβησαν τη φωτιά πριν πάρει διαστάσεις.
Ο κύριος Φώτης, ακουμπισμένος στο κάγκελο του μπαλκονιού του, κόντευε να τελειώσει το τσιγάρο που είχε ανάψει. Ένα από τα προηγούμενα τσιγάρα του είχε προσγειωθεί στη μικρή αυλή των παιδιών.
Οι μικροί ρινόκεροι πήραν το βάπτισμα του πυρός.
Από τότε, έμαθαν πώς σβήνουν οι φωτιές.
Badak (ρινόκερος) και Api (φωτιά) αναφέρεται σε έναν μυθικό ρινόκερο της λαογραφίας της Μαλαισίας, σύμβολο δύναμης, θάρρους, σοφίας και προστασίας.
Οι μυθικοί αυτοί ρινόκεροι λέγεται ότι σβήνουν δασικές πυρκαγιές.
“Yes, my name is Kakias and I am very pleased with it.”
No one dared to object; they left him in peace.
The calendar read Tuesday, September 11, 1979.
It was his first moments in kindergarten.
His parents had tried to leave him at daycare a year earlier, but it was impossible. He did not stop crying for a single minute that first day. The staff were categorical: he was not yet ready. Let him go straight to kindergarten next year.
The morning began to pass painfully slowly.
Various toys meant for babies lay on the floor.
What was he to do with them?
At home he had Lego, a gift from abroad, and was already building his first little houses with proper rooms: a living room, a kitchen, bedrooms.
How wonderful those large windows were, through which he could see the small courtyard surrounded by deciduous trees. There were large flowerbeds with blooming red roses that gave a peculiar beauty to the open yet sheltered space, hidden from the curious eyes of passersby.
Thankfully, at some point, their teacher told them they could play in the yard.
It was the first break. How wonderful.
The yard filled with joy and laughter. It did not last long. Soon they had to return inside the classroom.
“No, I will not go inside,” Kakias said. “I do not like it in there. I prefer to stay outside. I will never become like you.”
The teacher did not disagree. She was open-minded. She decided to let him be. At some point he too would go inside. She had seen this before in her career. Besides, she had been informed that with this particular child she should be flexible at first, until he adapted.
For the rest of the day, until dismissal, he remained in the yard. And what did he not do. He rolled in the soil. He dug with his hands. He observed the leaves of the trees; their veins resembled the veins of human hands.
The watering can beneath the yard’s tap caught his attention. He filled it with water and watered the roses. It would be a pity for them to wither, he thought; they are so beautiful. Then he cut a few, placed them gently on the windowsill; he would give them to his mother when school ended.
The following days passed much the same way.
Kakias would sit in the classroom until the first break. After that he would remain outside, in the yard, until the end of the school day.
His teacher supervised him discreetly.
He did not remain alone for long. On the second day, another little boy decided to stay outside. The following week the group grew; the children became three. Two boys and one girl.
What unforgettable moments they lived during those days.
Their weakness was the roses. Their hands had already filled with scratches from the thorns of the flowers’ slender stems. They began playing “loves me, loves me not.” The faces they pictured in their minds were their parents. Sometimes they loved them. Sometimes they did not.
But when the number of flowers began to decrease dramatically, their teacher no longer allowed them to cut any more. They made an agreement. They could remain outside, on one condition: that they would not cut any more roses.
Their ingenious minds, however, devised something else.
They had already learned how to break the thorns so as not to scratch themselves. They applied pressure with thumb and forefinger at the base and pushed them sideways; they snapped. They began collecting thorns. Then competitions: who had the largest, the sharpest.
At some point, one of the children stuck a thorn to his nose with saliva.
“I am a rhinoceros,” he shouted.
Everyone burst into laughter. Soon, the yard had become a zoo; it hosted three rhinoceroses. Some had two horns, some one. They began imitating rhinoceroses and crawling as if they had four legs.
A theatrical work, written twenty years earlier, began to take flesh and bone, with reversed roles. For although the rhinoceros appears threatening because of its size and strength, in reality it is among the most harmless of animals.
This must have been what the tragic poet was thinking when he wrote his farewell note in the “Celestial Garden,” not far from where the children were. He referred to people who passed through life without seeing any ideal in it, who always remained prey to their hesitations, or who considered their existence a game without substance.
Toward the end of September, while the children continued their game, the weather did not follow the usual pattern. The heat was unbearable, as if it were mid-August. The little friends, outside in the yard, did not feel it as intensely; the trees and plants created a microclimate that lowered the temperature by at least three degrees compared to the open spaces of the city.
As for the interior of the classroom, there was no comparison. It functioned like a greenhouse, with all those large windows.
At some point, the air smelled of something burning.
The rhinoceroses grew anxious. They began examining the yard inch by inch to see where the smell was coming from. The girl saw, behind the trunk of a tree, a small fire smoldering. Fuel: dry grass.
The children reacted instantly, before their teacher realized what was happening. They filled the watering can beside the tap and extinguished the fire before it spread.
Mr. Fotis, leaning on the railing of his balcony, was about to finish the cigarette he had lit. One of his previous cigarettes had landed in the small yard of the children.
The little rhinoceroses received their baptism by fire.
From then on, they learned how fires are extinguished.
Badak (rhinoceros) and Api (fire) refer to a mythical rhinoceros of Malaysian folklore, symbol of strength, courage, wisdom and protection.
These mythical rhinoceroses are said to extinguish forest fires.